Σε όλους τους χώρους εργασίας, τα σπίτια και τους διαδικτυακούς χώρους, οι γυναίκες αναφέρουν επίπεδα ψυχολογικής επιβάρυνσης που ξεπερνούν αυτά των ανδρών, και οι αριθμοί είναι τρανταχτοί. Κάθε χρόνο, περίπου μία στις πέντε γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες διαγιγνώσκεται με μια κατάσταση ψυχικής υγείας, όπως κατάθλιψη, άγχος ή διαταραχή μετατραυματικού στρες, ενώ οι γυναίκες έχουν περίπου διπλάσιες πιθανότητες από τους άνδρες να εμφανίσουν πολλές από αυτές τις διαταραχές. Σύμφωνα με έρευνες στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι γυναίκες είναι επίσης πιο πιθανό να ζουν με σοβαρές ψυχικές ασθένειες και να αυτοτραυματίζονται, ιδίως κατά την όψιμη εφηβεία και την πρώιμη ενηλικίωση. Οι ειδικοί συνδέουν αυτές τις τάσεις με ένα πλέγμα δυνάμεων: επίμονες μισθολογικές διαφορές, βία λόγω φύλου, απλήρωτη φροντίδα και την κοινωνική προσδοκία ότι οι γυναίκες πρέπει να υπερέχουν ταυτόχρονα στην εργασία, τη γονική μέριμνα και τη συναισθηματική φροντίδα.
Πίσω από τις στατιστικές υπάρχουν καθημερινές πιέσεις που συχνά παραμένουν αόρατες. Οι γυναίκες αναλαμβάνουν δυσανάλογα μεγάλο μερίδιο της φροντίδας παιδιών και ηλικιωμένων, συχνά παράλληλα με την εργασία πλήρους απασχόλησης, και είναι πιο πιθανό να είναι οι κύριοι φροντιστές των οποίων η οικονομική ασφάλεια εξαρτάται από την εύθραυστη, χαμηλά αμειβόμενη εργασία. Είναι περισσότερο εκτεθειμένες στη βία των συντρόφων και τη σεξουαλική παρενόχληση, εμπειρίες που αυξάνουν κατακόρυφα τον κίνδυνο κατάθλιψης και μετατραυματικού στρες και μπορούν να αφήσουν μακρές σκιές στις σχέσεις και τις καριέρες. Ταυτόχρονα, τα πολιτισμικά πρότυπα εξακολουθούν να ενθαρρύνουν τις γυναίκες να είναι προσαρμοστικές και να αυτοθυσιάζονται, καθιστώντας δυσκολότερο να θέσουν όρια ή να αναζητήσουν βοήθεια, ενώ το στίγμα και η περιορισμένη πρόσβαση σε οικονομικά προσιτές υπηρεσίες ψυχικής υγείας κρατούν πολλούς που υποφέρουν σιωπηλά. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για ατομικές αδυναμίες αλλά για διαρθρωτικά προβλήματα που απαιτούν στοχευμένες πολιτικές, από τη μεταρρύθμιση του χώρου εργασίας και την άδεια μετ' αποδοχών έως τη φροντίδα με βάση το τραύμα.
Η κατανόηση αυτών των μοναδικών πιέσεων δεν αποτελεί μόνο μια πρόσκληση για δράση για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και τους κλινικούς ιατρούς- μπορεί επίσης να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο πλοηγείστε στη δική σας ζωή. Αναγνωρίζοντας ότι η χρόνια εξάντληση, το άγχος ή η χαμηλή διάθεση μπορεί να συνδέονται με συστημικές επιβαρύνσεις -και όχι με προσωπική αποτυχία- μπορεί να σας διευκολύνει να ζητήσετε υποστήριξη, να αντισταθείτε στις άδικες προσδοκίες και να δώσετε προτεραιότητα στην ξεκούραση και τη θεραπεία. Η συνειδητοποίηση της έμφυλης δυναμικής του στρες μπορεί να σας βοηθήσει να παρατηρήσετε πότε εσωτερικεύετε προβλήματα που είναι, εν μέρει, κοινωνικά, και να προτρέψετε σε συζητήσεις με συντρόφους, εργοδότες και φίλους σχετικά με τον δικαιότερο καταμερισμό των ευθυνών. Από πρακτική άποψη, η κατονομασία αυτών των πιέσεων σας δίνει έναν σαφέστερο χάρτη για το πού να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας και τους άλλους, είτε αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναζητήσετε θεραπεία που αναγνωρίζει τις έμφυλες εμπειρίες, να ενταχθείτε σε δίκτυα υποστήριξης ομοτίμων ή να υποστηρίξετε πολιτικές που προστατεύουν την ψυχική υγεία των γυναικών στην εργασία και στο σπίτι.
